Hoe gaat het écht met je, Elke?

Elke Verboven
Coach & psycholoog · 4 min lezen

"Hé Elke, hoe gaat het ondertussen met jou?" Die vraag krijg ik de laatste tijd vaker. Mijn eerlijke antwoord is: "Het gaat...", met een veelbetekenende blik. Of: "Ça va, maar er is geen overschot." Want zo voelt het ook. Zeggen dat het beter gaat dan het in werkelijkheid is, doe ik al lang niet meer.

Mijn omgeving denkt dan vaak meteen dat het met het verlies van mijn vader te maken heeft. Maar dat is het niet alleen. Er speelde de laatste maanden veel, en de meeste van die dingen spelen nog steeds. Mijn assistente Kristien zei onlangs: "Besef jij eigenlijk wat jij allemaal tegelijk aan het doen bent?" En ja, ze had gelijk. Ik vond het eigenlijk maar normaal. Ik heb veel energie en kan normaal veel aan.

Een nieuw lief en een nieuw gezin

Alles begon met een nieuwe relatie. Uiteraard mega positief. Maar na jaren bewust alleen te zijn, vraagt dat aanpassing en afstemming. En alleen al de verplaatsingen kosten veel tijd. Tijd die ik heel graag met mijn lief doorbreng, maar die ook uit mijn zaak wordt weggetrokken. Daarbij kwam een semi-nieuw samengesteld gezin: vier superlieve kinderen, die op sommige vlakken met heel andere gewoontes zijn grootgebracht.

Afscheid en verantwoordelijkheid

Gooi daar de plotse, intense ziekte en het overlijden van mijn vader bovenop, mijn eeuwige steunpilaar. En de alzheimerdiagnose van mijn mama, quasi tegelijk. Als enig kind kreeg ik plots alles op mijn schouders. Ondanks de steun van familie en vrienden voel ik me erg verantwoordelijk om veel zelf op te lossen. Terwijl ik ook maar 24 uur in een dag heb.

En dan heb ik het nog niet gehad over de professionele en zielsgerelateerde projecten die ik wil uitwerken, en de persoonlijke en huiselijke projecten die eraan komen. Als ik het zo uitgeschreven zie staan, is dat voor iedereen veel.

Het besef kwam plots

Op een dag voelde ik het. Het overlijden van mijn eerste leraar in persoonlijke en spirituele groei triggerde het verdriet om mijn vader, en dat viel samen met de vrolijke emoties van een verjaardagsfeestje. Mijn batterij was plots echt leeg. De tranen kwamen voor bijna niets en bleven een tijdje. Gelukkig voelde ik meteen: "Dit is niet goed. Ik heb rust nodig, en hulp."

Toen de emoties ook de dag erna de bovenhand hielden, besefte ik dat een burn-out op de loer lag. Gelukkig ken ik de symptomen. Door mijn eigen korte ervaring bij een vroegere werkgever, en door alle burn-outcliënten die ik begeleidde, ken ik de do's en don'ts. Ik bespreek ze bijna wekelijks. Tegelijk had ik het bij mezelf niet zien aankomen.

“

Verder wegzakken is geen optie. Het is zeker niets waar ik bewust voor zou kiezen.

Wat ik nu wél doe

• ✓Voldoende slapen en tussendoor rust nemen
• ✓Dingen doen die me energie geven, zonder me uit te putten
• ✓Een duidelijk en werkbaar overzicht maken van alle to-do's
• ✓Bepalen wie me tijdelijk waarmee kan helpen, het ook vragen en doorgeven
• ✓Mijn taken stap voor stap afwerken: geen vijf dingen tegelijk meer

Wat ik nu vermijd

• Te veel drukte in of rond mij: te veel mensen, te veel taken, te veel prikkels tegelijk
• Externe druk om iets te doen tegen een deadline die ik niet zelf heb gekozen
• Heftige emoties: alles wat ik nu voel, komt beduidend pittiger binnen
• Extraatjes: mijn planning is een minimumplanning, er is geen ruimte voor meer

Duidelijkheid in mijn gezin

Ook met mijn kinderen speelde ik open kaart: "Het zal nog wel enkele weken duren voor mama weer helemaal zichzelf is." Dat wil niet zeggen dat er geen leuke dingen meer kunnen gebeuren. Maar liefst zo veel mogelijk op voorhand gepland, zodat er genoeg rust blijft in mijn dagen.

Werk geeft me energie

"Kun je dan nog wel werken?" is vaak de volgende vraag. Raar maar waar: werken is net wat me helpt om alle andere zorgen even te parkeren. Vaak laadt het me echt op om in de situatie van mijn coachees te duiken, zeker als het thema aansluit bij mijn zielsmissie. Wel mogen mijn dagen niet overvol zitten, en neem ik voor en na voldoende rust.

Zelfzorg op één

Onlangs zei ik tegen een coachee: "Het is een heftige tijd, waarin we op allerlei vlakken tegelijk worden uitgedaagd. Het is aan ons om ondanks alles onze rust te bewaren. Stap voor stap de dingen afwerken, zonder ons te laten opjagen. Kunnen we in ons vertrouwen en in de liefde blijven, wat er ook op ons pad komt? Want angst en bezorgdheid gaan ons niet helpen."

“

Kunnen we in ons vertrouwen blijven, wat er ook op ons pad komt?

En hoe zit het met jou? Word jij ook uitgedaagd om je rust te bewaren? Wat werkt er voor jou?

Veel lieve groeten,
Elke

Over de auteur

Elke Verboven

Elke haalde haar master in de Klinische Psychologie aan de Universiteit Gent en is erkend psycholoog. Met People Coach begeleidt ze particulieren, professionals, leiders en teams naar meer bewust-zijn, in het leven en in het werk. Lees meer over People Coach